Tag: Βακαλόπουλος

Εδώ Αυστρία: Πλέον, «Βιεννέζος»

kahlenberg

Τις μέρες που ακολούθησαν τις χριστουγεννιάτικες διακοπές διάβασα σε blogs και sites αρκετά κείμενα άλλων ξενιτεμένων σχετικά με την επιστροφή τους από Ελλάδα στην πόλη όπου εργάζονται ή σπουδάζουν. Κάποια κοινότυπα και γεμάτα μελοδραματισμούς, κάποια εξαιρετικά και στοχευμένα όπως αυτό. Ήθελα να γράψω κι εγώ, αλλά συγκρατήθηκα. Ο λόγος, απλός. Σε αντίθεση με την πλειοψηφία των προαναφερθέντων κειμένων, εγώ επέστρεψα σε μια πόλη που μέχρι τώρα μόνο ως τουρίστας ή περαστικός είχα επισκεφθεί.

Και ξέρεις, αυτό είναι διπλά επικίνδυνο. Από τη μία η μετα-εορταστική μελαγχολία, από την άλλη το άγνωστο – ξανά. Δεν έχεις πολλές επιλογές. Ή θα σε χαλάνε τα πάντα, θα απελπιστείς, θα θες να φύγεις πριν καλά-καλά μάθεις τη στάση που κατεβαίνεις για δουλειά, ή θα κάνεις ένα βήμα πίσω, θα πάρεις βαθιά ανάσα και θα βουτήξεις στην ανεξερεύνητη θάλασσα που ακούει στο όνομα Βιέννη.

Η πόλη που πριν από εκατό χρόνια φιλοξενούσε ταυτόχρονα τον Φρόυντ, τον Τρότσκυ, τον Στάλιν, τον Τίτο και τον Χίτλερ, η πρωτεύουσα της τελευταίας μεγάλης ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας, εκείνη που σταθερά κατατάσσεται στην κορυφή της ποιότητας ζωής ενώ πέρυσι γιόρτασε την ανάδειξή της σεδεύτερη μεγαλύτερη γερμανόφωνη πόλη ξεπερνώντας σε πληθυσμό το Αμβούργο. Με τα επιβλητικά της κτίρια, τα πάρκα της, τα παλάτια της, τη διαρκώς sold out Όπερά της και τον Δούναβη εκεί στην άκρη να κυλά.

Θα ανακαλύψεις τα κρυμμένα στέκια της, θα πιεις ένα καφέ με ένα όμορφο κορίτσι, θα πας σε μια συναυλία, θα μπλεχτείς σε μια αντιφασιστική πορεία, θα ανέβεις στο βουνό να βρεις το παγκάκι με την καλύτερη θέα. Απλά θέλει χρόνο, κι ενίοτε ο χρόνος είναι το μόνο που δεν έχουμε. Και παρότι σε τρομάζουν οι δεσμεύσεις, θα κάνεις δώρο στον εαυτό σου μια ετήσια κάρτα απεριορίστων διαδρομών. Δες το σαν μια υπόσχεση στην καινούρια σου ερωμένη. Το αξίζει. Και κοστίζει μόλις ένα ευρώ την ημέρα.

 

*Του Γιώργου Βακαλόπουλου

Πηγή: protagon.gr

Εδώ Αυστρία: Έλα κι εδώ να δεις την καθημερινότητα του μετανάστη

sky

Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο φασισμός ηττήθηκε στο πεδίο της μάχης. Η μετέπειτα χρυσή εποχή οικονομικής ανάπτυξης στην Ευρώπη έδειξε να απομακρύνει τις αφορμές εκείνες που τον γιγάντωσαν στον Μεσοπόλεμο. Οι αιτίες όμως που τον γεννούν παρέμειναν ζωντανές, έστω στο περιθώριο των δυτικών κοινωνιών, καμιά εκ των οποίων δεν προσπάθησε να τον νικήσει στο πεδίο των ιδεών.

Τώρα που το φαινόμενο -ενισχυόμενο από την οικονομική κρίση- γιγαντώνεται εκ νέου σε ευρωπαϊκό επίπεδο, οι κοινωνίες κοιτούν με υποτιθέμενη έκπληξη φασιστικές ομάδες να δρουν με γνώμονα το φυλετικό (κυρίως) διαχωρισμό των ανθρώπων. Η δε νομική αντιμετώπιση των αδικημάτων που διαπράττουν τα μέλη τέτοιων ομάδων (βλέπε Ελλάδα, Γερμανία κ.α.) δεν αρκεί για να καταπολεμηθούν οι ιδέες πίσω από αυτά. Συχνά ακούγεται στον δημόσιο διάλογο η ανάγκη καλύτερης παιδείας, αλλά ακόμα κι αυτή είναι μακροπρόθεσμο μέτρο, βραχυπρόθεσμα η επιθετικότητα του φασισμού αντιμετωπίζεται μόνο στο δρόμο, όχι απαραίτητα με βία.

Όντας πια ο ίδιος μετανάστης (στην Αυστρία που οι Ακροδεξιοί ξεπέρασαν το 20% στις τελευταίες εκλογές) και συναναστρεφόμενος με αρκετούς ακόμα μετανάστες διαφορετικών εθνικοτήτων, σκέφτομαι πώς θα μπορούσα να εξηγήσω εμπειρικά στους φασίστες γιατί το φυλετικό τους μίσος (ακρογωνιαίος λίθος της «ιδεολογίας» τους -όχι ο μοναδικός βέβαια) είναι τόσο μα τόσο αδιέξοδο, ειδικά όταν μεταφράζεται σε δράσεις ενάντια σε ξένους, λαθραίους ή νόμιμους, πρόσφυγες ή οικονομικούς μετανάστες. Το καλύτερο που μπόρεσα να βρω είναι να τους προσφέρω την ευκαιρία να ζήσουν οι ίδιοι την εμπειρία της μετανάστευσης, την ίδια εμπειρία που βιώνω εγώ και οι τόσοι φίλοι μου που είναι διασκορπισμένοι στην Ευρώπη.

Αν έρθουν για έναν έστω μήνα σε μια ξένη χώρα, θα καταλάβουν την ανασφάλεια κάποιου που δεν μπορεί να επικοινωνήσει με άνεση στην καθημερινότητά του, την αγωνία του που δεν καταλαβαίνει όσα του λένε στις διάφορες (δημόσιες και μη) υπηρεσίες και τον φόβο του να πάρει τηλέφωνο σε αγγελία για σπίτι για να μην καταλάβουν αμέσως ότι είναι ξένος. Κι αν αυτά σου φαίνονται απλά, μπες στη θέση του όταν επισκέπτεται γιατρό ή τον σταματάει η αστυνομία για εξακρίβωση στοιχείων. Και μην υποτιμάς τη μοναξιά, τη μοναξιά στο πλήθος και τη μοναξιά στην ερημιά, τη μοναξιά του κοινωνικού αποκλεισμού και τη μοναξιά της φυγής.

Θα δουν στην πράξη τι σημαίνει αλληλεγγύη, πραγματική αλληλοϋποστήριξη χωρίς διακρίσεις σε δικούς μας και δικούς σας. Θα έβλεπαν ότι όταν η διαφορετικότητα λειτουργεί συνθετικά, οι ορίζοντες του ανθρώπου ανοίγουν με τις εμπειρίες, τα έθιμα, τις μουσικές και τις γεύσεις που ανταλλάσσονται υλοποιώντας στην πράξη την «Ευρώπη των λαών». Κι εκεί που κάποτε έβλεπαν φυλετικές και γλωσσικές διαχωριστικές γραμμές, τώρα θα δουν να έρχονται στην επιφάνεια εκείνα ακριβώς τα στοιχεία που φέρνουν κοντά τους ανθρώπους: οι τέχνες, ο αθλητισμός, ο έρωτας, η χαρά του να μοιράζεσαι τις καθημερινές σου στιγμές.

Στην τελευταία μου επίσκεψη στην Αθήνα, πήρε το μάτι μου ένα σύνθημα σε κάποιον τοίχο: «δωρεάν βιβλία για όλους τους χρυσαυγίτες». Επειδή όμως η άγνοια δεν είναι μόνο επακόλουθο της έλλειψης παιδείας αλλά και της έλλειψης εμπειριών, προτίθεμαι να φιλοξενήσω στις παραπάνω συνθήκες κάθε φασίστα που ρισκάρει την κατάρρευση των ιδεών του. Αφού δεν έμαθε από τις εμπειρίες των παππούδων μας, ας το ανακαλύψει μόνος του. Κάν’ το κι εσύ, σίγουρα ξέρεις κάποιον.

 

* Του Γιώργου Βακαλόπουλου

Πηγή: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.antapokrites&id=29588

Εδώ Αυστρία: Μια άβολη αλήθεια

photo: alshepmcr@flickrΗ δημοσιοποίηση της έκθεσης του ΟΟΣΑ για τις γλωσσικές και μαθηματικές ικανότητες των ενηλίκων στις χώρες μέλη του καθώς για τη χρήση υπολογιστή, αποκάλυψε αρκετές δυσάρεστες αλήθειες για τους Αυστριακούς πολίτες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η κατάσταση στις άλλες χώρες διαφέρει σημαντικά.

Από τα 5,6 εκατ. ενηλίκων η έρευνα έδειξε ότι περίπου το 1 εκατ. έχει ανεπαρκείς ικανότητες ανάγνωσης ενώ περίπου άλλοι τόσοι δεν μπορούν ή δεν νιώθουν άνετα να χειριστούν ηλεκτρονικό υπολογιστή –παρότι το 80% των αυστριακών νοικοκυριών διαθέτει σύνδεση στο διαδίκτυο. Μόνο στα μαθηματικά οι επιδόσεις των Αυστριακών ξεπερνούν τους μέσους όρους του ΟΟΣΑ.

Οι ασκήσεις που δόθηκαν στους συμμετέχοντες επικεντρώνονταν σε καταστάσεις που προκύπτουν καθημερινά στον χώρο εργασίας, όπως για παράδειγμα ερμηνεία των κανόνων ενός παιδικού σταθμού, κατανόηση των οδηγιών χορήγησης φαρμάκων ή επιλογή του κατάλληλου προϊόντος από σχετικό κατάλογο. Η ανάλυση των αποτελεσμάτων καταδεικνύει ότι σε χειρότερη θέση σχετικά με τις παραπάνω δεξιότητες βρίσκονται οι γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας και οι έχοντες μητρική γλώσσα άλλη των γερμανικών.

Το πρώτο σχόλιο του επικεφαλής του αντίστοιχου ΟΑΕΔ ήταν ότι πολλοί πολίτες καταφέρνουν να κρύβουν την αδυναμία τους να διαβάζουν παρότι είναι ενεργοί στην αγορά εργασίας. Ακόμα κι όταν καταφεύγουν στις υπηρεσίες του ΟΑΕΔ, δεν παραδέχονται ανοικτά την αδυναμία τους σε αντίθεση με τους μετανάστες οι οποίοι μετέχουν ευχαρίστως σε προγράμματα επιμόρφωσης. Αξιοπερίεργο το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς έχουν ολοκληρώσει την υποχρεωτική εκπαίδευση αλλά στην πορεία της ζωής τους επιβίωσαν χωρίς να χρειάζεται να διαβάζουν. Σημειώνει ωστόσο ότι οι θέσεις εργασίας που μπορούν να καλυφθούν από εργαζόμενους με τέτοιες αδυναμίες μειώνονται συνεχώς τόσο στην Αυστρία όσο και την Ευρώπη –πλέον ακόμα και για απλές εργασίες αποθήκης απαιτείται τήρηση λογιστικών βιβλίων μέσω υπολογιστή, αναφέρει χαρακτηριστικά.

Ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων προτάσσει την επέκταση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης μέχρι τα 18 με ταυτόχρονη ενίσχυση της Διά Βίου Μάθησης –κάτι που οι περισσότερες αυστριακές εταιρείες ενθαρρύνουν χωρίς την αντίστοιχη ανταπόκριση από τους εργαζόμενους. Η υπουργός Παιδείας υποστηρίζει ότι οι υπό εφαρμογή αλλαγές στην εκπαίδευση των δασκάλων θα τους δώσει τη δυνατότητα να αναγνωρίζουν ευκολότερα τους αδύναμους μαθητές και να τους ενισχύουν κατάλληλα.

Στο περιθώριο της σχετικής συζήτησης προκύπτει και το θέμα της αναγνώρισης των δεξιοτήτων που φέρουν τόσο οι Αυστριακοί που σπούδασαν στο εξωτερικό όσο και οι μετανάστες που εγκαθίστανται στην Αυστρία, καθώς η μη αξιοποίηση των γνώσεων αυτών στην αγορά εργασίας συνιστά σημαντική ζημιά στην αυστριακή οικονομία. Για τον λόγο αυτό τρέχει ήδη ένα πρότζεκτ σε ένα εκ των κρατιδίων με τη συμμετοχή όλων των ενδιαφερόμενων φορέων για την καταγραφή των σχετικών αναγκών.

 

*Του Γιώργου Βακαλόπουλου
Πηγή: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.antapokrites&id=28529

Πεταχτήκαμε στο Oktoberfest!


ok3Η μεγάλη γιορτή μπύρας στο Μόναχο ήταν ο μεγάλος μύθος των φοιτητικών μας χρόνων. Ο διαρκής μας πόθος για εκδρομή με αντροπαρέα στο εξωτερικό, που όμως δεν εκπληρώθηκε την εποχή που δεν χτυπούσαμε ακόμα κάρτα κάθε πρωί. Τώρα, και με τους φίλους διασκορπισμένους σε κάθε άκρη της Ευρώπης, τέτοια events συνιστούν μια πρώτης τάξης ευκαιρία για reunion, έστω για ένα Σαββατοκύριακο.

ok4

Οι τιμές σε όλα τα καταλύματα του Μονάχου ξεφεύγουν αυτές τις μέρες (75 ευρώ/άτομο ακόμα και σε hostel) – οι περσινές στατιστικές μιλάνε για 6,4 εκατ. επισκέπτες στις δεκαέξι συνολικά μέρες που κρατάει η γιορτή. Ένας φίλος κατάφερε να κλείσει ένα διαμέρισμα για δυο βράδια, οπότε εξοπλισμένοι με στρώματα camping ετοιμαστήκαμε να θυμηθούμε τα φοιτητικά μας χρόνια. Τα εισιτήρια των τρένων προς το Μόναχο είναι επίσης δυσεύρετα, οπότε συντονιζόμαστε να βρεθούμε με αυτοκίνητο σε προηγούμενες πόλεις ώστε να φτάσουμε τελικά στο Μόναχο.

ok5

Το Oktoberfest έχει ιστορία διακοσίων και πλέον ετών και κορυφώνεται το πρώτο σαββατοκύριακο του Οκτωβρίου. Η μπύρα που σερβίρεται πρέπει να έχει παραχθεί σε ζυθοποιίες εντός των ορίων της πόλης με διαφορετική μάλιστα διαδικασία ζύμωσης – κάτι που της προσδίδει ελαφρώς υψηλότερη περιεκτικότητα σε αλκοόλ (6-7%). Σε μία μεγάλη περιοχή κοντά στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό στήνονται δεκατέσσερις μεγάλες και είκοσι μικρές «τέντες», κάποιες από τις οποίες έχουν και ζωντανή μουσική. Μπύρα σερβίρεται αποκλ

ειστικά και μόνο μέσα στις σκηνές αυτές μαζί με τα κατάλληλα εδέσματα, σε τιμές που είναι επίσης τσιμπημένες. Γύρω από τις τέντες απλώνεται η υπόλοιπη γιορτή με λούνα παρκ για τα πιτσιρίκια, σταντ πώλησης γλυκών κ.α.

ok1

Ντόπιοι με παραδοσιακές στολές (παρόμοιες υπάρχουν και στην Αυστρία) έχουν καταλάβει το κέντρο της πόλης, ειδικά στους δρόμους γύρω από τη μεγάλη γιορτή. Τουρίστες από όλες τις γειτονικές χώρες επίσης συρρέουν κατά χιλιάδες με αποτέλεσμα ο συνωστισμός στο Oktoberfest να είναι έντονος ενώ όσο πλησιάζει το απόγευμα η αναμονή για είσοδο σε κάποια τέντα ξεπερνάει και τη μιάμιση ώρα. Για αυτό πολλοί επισκέπτες –καλύτερα οργανωμένοι από μας– έχουν φροντίσει να κάνουν κάποια κράτηση που θα τους εξασφαλίσει τραπέζι για κάποιες λίγες ώρες. Μέσα στις τέντες, κάθε φορά που κάποιος συνδαιτυμόνας έρθει στο κέφι, αρχίζει να φωνάζει ένα μακρόσυρτο «εεε» έως ότου όλοι οι υπόλοιποι φωνάξουν μαζί του σηκώνοντας τα ποτήρια τους.

Το εορταστικό κλίμα δεν εξασφαλίζει όμως ότι όλα είναι ρόδινα. Όσο τριγυρίζουμε στον χώρο, δεν είναι λίγες οι φορές που τραυματιοφορείς περνούν ανάμεσά μας κουβαλώντας κάποιον που κατέρρευσε από το αλκοόλ, ενώ αρκετοί ακόμα γύρω μας δεν δείχνουν να έχουν ιδιαίτερη επαφή με το περιβάλλον σκουντουφλώντας σε όποιον τύχει να περπατάει κοντά τους. Το ίδιο σκηνικό υπάρχει και σε μεγάλες περιοχές του κέντρου της πόλης, με μεθυσμένους (τόσο ντόπιους όσο και τουρίστες) να περιφέρονται άσκοπα (εκτός αν η εύρεση της επόμενης μπύρας συνιστά έναν «σκοπό»). Η παρουσία της αστυνομίας είναι έντονη, ενώ στον χώρο της γιορτής οι σεκιουριτάδες χρειάζεται συχνά πυκνά να απομακρύνουν κάποιον που συμπεριφέρεται ανεξέλεγκτα ενώ δεν αρνούνται το «λάδωμα» από όποιον δεν θέλει να περιμένει στην ουρά…

ok2

*Του Γιώργου Βακαλόπουλου
Πηγή: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.antapokrites&id=28075

Εδώ Αυστρία: Στον ΟΑΕΔ μας

photo: evmaiden@Flickr

«Θες να βγάλεις χρήματα, να γίνεις ανεξάρτητος και να βρεις μια δουλειά που θα σε ενδιαφέρει και μετά από λίγα χρόνια; Σου φαίνεται δύσκολο; Έλα να σε βοηθήσουμε!». Με τις παραπάνω φράσεις στην πρώτη σελίδα του σχετικού φυλλαδίου και με μότο τον τίτλο του άρθρου αυτού, προσκαλούνται οι μαθητές της τελευταίας τάξης του (αντίστοιχου) Γυμνασίου και οι γονείς τους στην ημερίδα που διοργανώνει ο τοπικός ΟΑΕΔ και το Τεχνικό Επιμελητήριο σχετικά με τις δυνατότητες μαθητείας σε τεχνικά επαγγέλματα στην ευρύτερη περιοχή μας. Στην ημερίδα συμμετέχουν από συνεργεία αυτοκινήτων, βιοτεχνίες και εταιρείες εγκαταστάσεων έως βιομηχανίες, τον σιδηρόδρομο και εταιρείες πληροφορικής. Στην ημερίδα θα παρουσιαστούν οι προσφερόμενες θέσεις για την επόμενη (σχολική) χρονιά, θα μιλήσουν εν ενεργεία μαθητευόμενοι για την εμπειρία τους, ενώ ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις ευκαιρίες για κορίτσια σε τεχνικά επαγγέλματα.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Η επαγγελματική εκπαίδευση και η τετραετής μαθητεία συνιστούν κομβικό παράγοντα της οικονομίας τόσο της Αυστρίας όσο και άλλων κεντρικών ευρωπαϊκών χωρών (Γερμανία, Τσεχία κ.α.). Οι μαθητές στα 15 τους έχουν τη δυνατότητα να συνεχίσουν στο επαγγελματικό λύκειο και ταυτόχρονα να μαθητεύσουν σε εταιρείες του χώρου που τους ενδιαφέρει. Εκτός από τα τεχνικά επαγγέλματα που αναφέρθηκαν πιο πάνω, μαθητεία προσφέρεται σε ποικιλία άλλων επαγγελμάτων όπως υπάλληλοι εμπορικών καταστημάτων, γυμναστές, τουριστικά, στελέχη επιχειρήσεων κ.α.

Η σημασία των μαθητευόμενων για την αυστριακή οικονομία αντανακλάται αφενός στα αυτοκόλλητα που έχουν οι περισσότερες εταιρείες στην είσοδό τους όπου δηλώνουν «Εκπαιδεύουμε μαθητευόμενους!» και τις σχετικές ημερίδες για την επιλογή τους και αφετέρου στην πρόσφατη επίσημη παρέμβαση του αυστριακού συνδέσμου επιχειρήσεων όπου έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου καθώς η δημογραφική συρρίκνωση μειώνει σημαντικά τον αριθμό των υποψηφίων μαθητευόμενων – κάτι που τους κάνει περιζήτητους.

Οι εταιρείες λοιπόν αναλαμβάνουν την εκπαίδευσή τους ενώ για περίπου δύο μήνες τον χρόνο, οι μαθητευόμενοι επιστρέφουν στα θρανία στο αντίστοιχο επαγγελματικό λύκειο. Στην εταιρεία του γράφοντος, οι μαθητευόμενοι τον πρώτο χρόνο κάνουν μία ώρα μάθημα κάθε πρωί σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο, όπου ένας επί τούτου επιφορτισμένος συνεργάτης της εταιρείας τούς διδάσκει μαθηματικά, βασικές γνώσεις πληροφορικής ή ό,τι άλλο χρειάζεται να ξέρουν. Στη συνέχεια και για 3 μήνες τη φορά, τοποθετούνται εκ περιτροπής σε καθένα από τα τμήματα της εταιρείας που άπτονται του αντικειμένου τους (η εταιρεία του γράφοντος διαθέτει, εκτός από τμήματα software & hardware, επίσης τεχνικούς εγκαταστάσεων αλλά και αρκετά τμήματα σε αυτό που λέμε «διοίκηση επιχειρήσεων» κ.α.)

Εκεί θα συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους με τη βοήθεια των συναδέλφων, εφαρμόζοντας ό,τι μαθαίνουν σε μικρά πρότζεκτ – συνήθως εκπαιδευτικού χαρακτήρα αλλά ενίοτε και για πραγματικά προϊόντα. (Ο γράφων πέρασε πρόσφατα μια βδομάδα δείχνοντας τα βασικά περί Βάσεων Δεδομένων σε έναν 15χρονο ο οποίος τα εφάρμοσε σε ένα υποτιθέμενο πρότζεκτ). Οι μαθητευόμενοι έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθούν μαθήματα ένα απόγευμα κάθε βδομάδα ώστε να αποκτήσουν το δικαίωμα εγγραφής σε σχολές της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης – κάτι που οι επιχειρήσεις ενθαρρύνουν και αρκετοί από αυτούς το κάνουν αργότερα στη ζωή τους (γύρω στα ~25) παράλληλα με την εργασιακή τους πορεία.

Η αναγνώριση των αναγκών σε εργατικό δυναμικό με συγκεκριμένες δεξιότητες επιτρέπει τον κατάλληλο προγραμματισμό της εκπαίδευσής του, κάτι που μάλλον λείπει από την Ελλάδα με τις στρατιές των πτυχιούχων να διαμαρτύρονται για την έλλειψη θέσεων εργασίας την ίδια στιγμή που στα ελληνικά πανεπιστήμια επικρατούν οι φωνές ενάντια σε οποιαδήποτε σύνδεση με την αγορά εργασίας και τις πραγματικές ανάγκες της οικονομίας. Μπορεί οι μαθητευόμενοι να μην έχουν την ίδια κατάρτιση με αποφοίτους πανεπιστημίων, είναι όμως καλοί επαγγελματίες για συγκεκριμένες δουλειές ενώ κανείς δεν υποτιμά τα επαγγέλματα στα οποία αυτοί απασχολούνται, ούτε τους εμποδίζει αυτό στην εξέλιξή τους (ο προϊστάμενος του γράφοντος, και guru σε συγκεκριμένο τεχνολογικό κλάδο, ξεκίνησε ως μαθητευόμενος).

Η σύγκριση με την Ελλάδα απογοητευτική, καθότι για πολλά χρόνια πολλά τεχνικά επαγγέλματα δεν τύχαιναν κοινωνικής αναγνώρισης (άντε να πει ο έφηβος στην ελληνίδα μάνα ότι δεν θα σπουδάσει αλλά θα γίνει τεχνικός) με αποτέλεσμα να καλύπτονται οι ανάγκες από εισερχόμενους οικονομικούς μετανάστες, συνήθως υπό όρους εκμετάλλευσης και κακές συνθήκες εργασίας. Αυτό που λείπει είναι η εύρεση της ισορροπίας ανάμεσα στις παραγωγικές ανάγκες και τις απαιτούμενες δεξιότητες/γνώσεις που καλείται κάποιος να έχει. Αντ’ αυτού, το ελληνικό κράτος, από την εποχή του Όθωνα (καταργώντας τότε τις πρωτοβουλίες του Καποδίστρια) μέχρι την πρόσφατη νομοθετική παρέμβαση στις ειδικότητες των ΕΠΑΛ (ορμώμενη μόνο από λογιστικά κριτήρια), αγνοεί επιδεικτικά και υποβαθμίζει σταθερά την (υποτυπώδη) τεχνική εκπαίδευση. Για να μην αναφέρουμε την ενίσχυση της αποκέντρωσης της αυστριακής οικονομίας (εδώ μόλις το 30% του πληθυσμού κατοικεί σε πόλεις άνω των 100 χιλιάδων κατοίκων) καθώς ο θεσμός της μαθητείας δημιουργεί ευκαιρίες σε κάθε πόλη και χωριό κρατώντας εκεί τα νέα παιδιά. Η Αυστρία έχει το χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας στην ΕΕ. Τυχαίο;

Το καλύτερο από όλα για το τέλος: η μαθητεία είναι πλήρως ασφαλισμένη και πληρώνεται από τον πρώτο μήνα. Την 1η χρονιά ο μισθός είναι μόλις 300 ευρώ τον μήνα (εξαιρετικό χαρτζιλίκι όμως για έναν 15χρονο που εκπαιδεύεται) ενώ την 4η χρονιά είναι σχεδόν ο βασικός μισθός της αντίστοιχης κλαδικής σύμβασης. Συνιστά λοιπόν μια επένδυση για τις εταιρείες που έχουν κάθε λόγο να θέλουν να πετύχει η εκπαίδευση.

 

*Του Γιώργου Βακαλόπουλου

Πηγή: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.antapokrites&id=27880